Het album Sonates Pour Violoncelle Et Piano van
Emmanuelle Bertrand en Pascal Amoyel verscheen in 2005 bij het label
Harmonia Mundi en brengt werken van de componisten Richard Strauss en Max Reger samen. De muziek beweegt zich in de laatromantische en vroegmodernistische klassieke stroming, waarin rijke harmonieën, expressieve melodielijnen en een intens samenspel tussen cello en piano centraal staan. Bertrand en Amoyel leggen daarbij sterk de nadruk op zangrijke frasering en dynamische kleurnuances, waardoor de lyrische en soms introspectieve kanten van deze stijl duidelijk naar voren komen. De combinatie van de donkere, warme celloklank van
Emmanuelle Bertrand en het heldere, maar tegelijk robuuste pianospel van Pascal Amoyel onderstreept de dramatische contrasten en fijnzinnige kamermuzikale dialoog die typisch zijn voor deze periode in de Duitse kamermuziek. Door de verzorgde opnamekwaliteit en het coherente karakter van het programma wordt de luisteraar meegenomen in een intens emotionele wereld waarin de overgang van hoogromantiek naar een meer complexe, harmonisch gedurfde taal hoorbaar wordt, zonder dat er afstand gedaan wordt van melodische schoonheid en vormelijke helderheid.
