McCartney is het debuut soloalbum van
Paul McCartney, uitgebracht als LP in het jaar 1970. Dit album markeert een belangrijk moment in de popgeschiedenis: het luidde McCartneys solocarrière in en viel samen met het uiteenvallen van
The Beatles. Het genre van McCartney is vooral poprock, met duidelijke invloeden uit lo-fi en een soms akoestisch karakter. Het album heeft een intieme sfeer door het gebruik van eenvoudige opnametechnieken en huiselijke instrumentatie; Paul speelde vrijwel alle instrumenten zelf in en nam het grootste deel thuis op, met hier en daar wat bijval van zijn vrouw Linda op achtergrondzang.
De plaat is kenmerkend door het spontane, ongepolijste geluid. Waar
The Beatles bekend stonden om hun gelaagde producties, koos McCartney hier voor minimalisme: veel songs klinken als schetsen of demos, wat een kwetsbaarheid en authenticiteit toevoegt. Dit onderscheidt het album sterk van zijn eerdere groepswerk. De gevoelens van verwarring en melancholie uit deze periode klinken door in het geheel, ingegeven door McCartneys persoonlijke worstelingen nadat John Lennon de
Beatles verlaten had.
Onder de tracks bevinden zich enkele hoogtepunten die inmiddels tot McCartneys klassiekers behoren. Het nummer Maybe I’m Amazed is zonder twijfel het bekendste lied van het album; deze krachtige ballad laat McCartneys vocale bereik en emotionele intensiteit horen en geldt als een van de hoogtepunten uit zijn oeuvre. Daarnaast bevat het album Every Night, een catchy popnummer dat optimisme en onzekerheid combineert en de overgang naar een nieuw leven weerspiegelt. Junk is een zachter, bijna breekbaar nummer met eenvoudige gitaarbegeleiding en een nostalgische ondertoon, typerend voor de huiselijke sfeer van het album.
McCartney werd bij zijn verschijnen niet door iedereen gewaardeerd. Critici vonden het geluid onaf en veel nummers te fragmentarisch. Toch wist het album
direct een groot publiek te bereiken en scoorde het goed in de hitlijsten. In de decennia erna groeide de waardering: het album wordt inmiddels beschouwd als belangrijk voor de ontwikkeling van het lo-fi genre en als inspiratie voor latere DIY-musici. Het succes van McCartney als soloartiest werd hiermee ingeluid; zijn eerste solowerk bleek uiteindelijk essentieel voor zijn muzikale identiteit na
The Beatles.
