Flowers in the Dirt is het achtste solo-studioalbum van
Paul McCartney, uitgebracht in 1989, waarop rock wordt gecombineerd met popelementen in een genre dat vaak wordt omschreven als hedendaagse poprock. Na een onderbreking van drie jaar sinds zijn vorige studioalbum betekende dit album een creatieve heropleving; het werd geprezen als een terugkeer naar zijn oude vorm met frisse, verkwikkende nummers waarin traditionele instrumenten zoals koperblazers, strijkers en orgel werden gecombineerd met moderne productietechnieken. McCartney werkte nauw samen met
Elvis Costello aan verschillende pakkende nummers, terwijl producers Trevor Horn en Mitchell Froom bijdroegen aan het heldere, samenhangende geluid dat was ontworpen voor liveoptredens, wat zijn eerste wereldtournee sinds de jaren 70 aanwakkerde. Gastoptredens van muzikanten als Hamish Stuart, Robbie McIntosh, Chris Whitten en zelfs
David Gilmour van
Pink Floyd voegden vitaliteit toe, waardoor het album alom geprezen werd als zijn beste solowerk in meer dan een decennium.
Het album stond bovenaan de Britse hitlijsten, behaalde daar platina en goud in de VS, en bleef bijna een jaar in de Amerikaanse hitlijsten staan, wat het grote commerciële succes weerspiegelde. De albumhoes, een samenwerking tussen kunstenaar
Brian Clarke en Linda McCartney, sloot aan bij de persoonlijke, levensbevestigende toon. Recensenten prezen de stilistische verscheidenheid, van funky grooves tot weelderige arrangementen en reggae-invloeden, waardoor McCartney aan het einde van het decennium werd gepositioneerd als een vitale songwriter. Een heruitgave uit 2017 breidde het album uit met demo's, B-kanten en archiefmateriaal, wat de blijvende erfenis ervan onderstreepte.
