Come Ahead is het twaalfde studioalbum van de Schotse band Primal
Scream en verscheen in het jaar 2024. Het album is uitgebracht als dubbel-LP en bevat elf nieuwe nummers waarin de band, onder leiding van frontman Bobby
Gillespie, een opvallende mix van rock, funk en psychedelische invloeden laat horen. De energie van deze plaat straalt zowel door de opzwepende als door de introspectieve momenten, waarbij het optimisme uit hun vroege werk wordt verbonden met meer persoonlijke, volwassen thema’s.
Muzikaal kenmerkt Come Ahead zich door een dynamisch geluid waarin ritmische funkpartijen samengaan met de meeslepende rockbasis waarvoor Primal
Scream bekendstaat. De band durft volop te experimenteren met blazers, strijkers en stemmingswisselingen, zodat elk nummer een eigen karakter krijgt. Dit is bijvoorbeeld te horen in Love Insurrection, waarin een dromerige, sensuele sfeer wordt opgebouwd met sfeervolle strijkers en ritmische houtblazers. Het nummer Deep Dark Waters duikt juist dieper de psychedelische rock in, met een donkere ondertoon die melancholie en trance oproept. Een ander opvallend hoogtepunt is The Centre Cannot Hold, waarin dansbare funk en trage psychedelica met elkaar worden verweven tot een hypnotiserend geheel.
Het thema van Come Ahead draait volgens
Gillespie rond conflict, zowel innerlijk als uiterlijk, en dat komt terug in de sfeer van de plaat. De teksten zijn persoonlijker dan ooit en werden voor het eerst eerder geschreven dan de muziek. Door de samenwerking met producer David Holmes en gitarist Andrew Innes kreeg het album een spontaniteit mee die de frisse energie van een debuut niet onderdoet. Titel en houding zijn geïnspireerd op het onverzettelijke karakter van hun geboortestad Glasgow, waarmee de band hun eigengereide, strijdlustige houding onderstreept.
Met Come Ahead bevestigt Primal
Scream opnieuw hun veelzijdigheid in het rocklandschap. Nummers als Ready to Go Home, Love Insurrection en Deep Dark Waters tonen de band op de toppen van hun kunnen, waarbij zowel de teksten als de muzikale productie blijk geven van een band die zich telkens opnieuw durft uit te vinden, zonder hun herkenbare signatuur te verliezen.
