Philip Glass, een belangrijke minimalistische componist, is misschien wel een van de meest beluisterde en populairste hedendaagse componisten. Deze Études, voor zichzelf geschreven in 1994, zijn een soort synthese van Glass' muzikale schriftuur; harmonisch, melodisch, met een repetitief karakter en herkenbare ritmische figuren. Elk van de twintig etudes heeft zijn eigen karakter, technische moeilijkheden en ritmische bijzonderheden. Naarmate de cyclus vordert ontdekken we een zeer intieme kant van de componist waar de vorm meer geïmproviseerd wordt en de lyriek wordt geïntensiveerd.
