Music with Changing Parts' is een baanbrekend dubbel-lp-album van
Philip Glass, uitgebracht in 1971, dat bepalend is geweest voor het minimalisme. Als Glass’ debuutalbum op zijn eigen label Chatham Square laat het zijn volledig ontwikkelde vroege stijl horen door middel van levendige arpeggio’s, langgerekte vocale drones en een onverbiddelijke puls die hij deelt met tijdgenoten als Steve Reich. Uitgevoerd door het originele
Philip Glass Ensemble – met onder meer Glass op Farfisa-orgels en houtblazers, naast Jon Gibson, Dickie Landry, Art Murphy, Steve Chambers, Robert Prado en Barbara Benary op elektrische viool – versmelt het werk elektronische en akoestische elementen in hypnotiserende herhalingen, waardoor extatische klanktexturen ontstaan die de luisteraars onderdompelen in evoluerende patronen.Het is gecomponeerd als één enkel, uitgestrekt stuk met vrije instrumentatie, waarbij de uitvoerders kiezen uit acht notenbalken en op signaal van partij wisselen om abrupte verschuivingen in orkestratie en ritme te produceren. Deze structuur, gebaseerd op verschuivende melodische fragmenten van herhaalde achtste noten, genereert psycho-akoestische effecten zoals glinsterende boventonen en resonerende harmonischen, terwijl de muziek paradoxaal genoeg voortgaat zonder duidelijke beweging. Dit werk vormde een keerpunt in de carrière van Glass, legde de basis voor zijn repetitieve structuren en hielp het minimalisme te pionieren met zijn focus op perceptueel spel en sonisch weer.
