Marionette's Enemies, uitgebracht in 2009, is een melodieus death metalalbum dat agressieve zang doet denken aan At the Gates combineert met chug-geladen breakdowns, melodieuze gitaarlijnen en keyboards die variëren van
techno-ritmes tot epische symfonische elementen. Het album, geproduceerd door Fredrik Nordstrom, levert een gepolijst geluid vol explosieve energie, verpletterende grooves en af en toe prog-achtige of koorachtige versieringen, hoewel critici opmerken dat het sterk leunt op Zweedse melodeath-clichés gemengd met nu-metal- en deathcore-invloeden, zoals
Slipknot-achtige mosh-partijen en Soilwork-achtige coupletten. Het album wil elegantie, duisternis, kracht, agressie en snelheid samenbrengen en positioneert zich als een toegangspoort tot extreme metal met een gelikte productie die nieuwe luisteraars aanspreekt. Ondanks het talent en het budget van de band frustreert Enemies door zijn afgeleide karakter, waarbij veelbelovende epische riffs vaak uitmonden in generieke breakdowns of misplaatste technoklanken, wat resulteert in een gevoel van onvervuld potentieel dat lijkt op de mythe van Tantalus. De recensies zijn gemengd: sommigen prijzen de pakkende, goed ontvangen mix van melodieuze
death metal en core-elementen, terwijl anderen het afdoen als saai en vergeetbaar, met een score tussen 2,0 en 5,5 op een schaal van 10 vanwege het gebrek aan originaliteit, ondanks de soepele uitvoering op Listenable Records. Over het algemeen laat het album de explosieve
drive van Marionette zien, maar struikelt het over innovatie.
