Death Magnetic is het negende studioalbum van
Metallica, uitgebracht als een gelimiteerde editie op 2 LP’s in gekleurd
vinyl. Dit album markeert een terugkeer naar de roots van de band en wordt algemeen gecategoriseerd als thrash metal. In vergelijking met de voorganger St. Anger is Death Magnetic veel technischer en melodieuzer, met complexe composities, wisselende tempo’s en uitgebreide gitaarsolo’s, kenmerkend voor het genre en voor
Metallica’s vroegere werk.
Het album is bijzonder omdat het de eerste volledige studio-opname is waar de toenmalige samenstelling —
James Hetfield, Lars Ulrich, Kirk Hammett en Robert Trujillo — gezamenlijk op te horen is. De komst van Trujillo als vaste bassist heeft bijgedragen aan een energieke en solide basis. Het geluid op Death Magnetic heeft opnieuw de rauwe intensiteit die veel fans misten op St. Anger, met gelaagde productie en tempowisselingen die de nummers dynamisch en meeslepend maken.
De thematiek van het album draait rond leven, dood en de aantrekkingskracht die de dood soms uitoefent, een idee dat ook de titel verklaart. De teksten verkennen onderwerpen als vergankelijkheid, schuld, en acceptatie van het onvermijdelijke. Inspiratie voor het album kwam onder andere voort uit het besef dat in de muziekwereld veel getalenteerde artiesten vroegtijdig overlijden, een gegeven dat meerdere nummers en de sfeer van het album doordringt.
Enkele noemenswaardige tracks zijn That Was Just Your Life, een energiek openingsnummer vol heftige gitaarlijnen en krachtige ritmes; The Day That Never Comes, een episch opgebouwd nummer dat begint als een ballad en eindigt in een explosie van thrash metal; en All Nightmare Long, waarin Kirk Hammett met zijn gitaarsolo’s duidelijk naar voren treedt. Deze nummers tonen de technische beheersing en vernieuwde passie van
Metallica en bevestigen de invloed van Death Magnetic binnen het metalgenre.
Death Magnetic is verkrijgbaar als
limited edition op 2 gekleurde
vinyl LP’s en onderscheidt zich zowel in materiaalkeuze als muzikale kracht, en wordt door fans en critici gezien als een overtuigende comeback van
Metallica naar hun oorspronkelijke stijl.
