Het titelloze album van
Whitesnake, algemeen bekend als
Whitesnake of 1987, is een gepolijst voorbeeld van de transformatie van de band naar een strak, arena-klaar geluid dat zijn wortels heeft in hardrock, glam metal en heavy metal. Het album, dat in 1987 als hun zevende studioalbum verscheen, toont de band op het hoogtepunt van het glanzende rocktijdperk van de jaren 80, met grootse refreinen, hoog uittorende zang en een zorgvuldig geproduceerde, radiovriendelijke esthetiek. De productie maakt gebruik van digitale opnames en prominente synthesizers, wat het album een heldere, moderne uitstraling geeft die contrasteert met de eerdere, meer op blues gebaseerde roots van de groep, terwijl de krachtige, door gitaar gedreven kern behouden blijft.
De stijl van het album wordt gekenmerkt door de indrukwekkende vocale aanwezigheid van David Coverdale, strakke arrangementen en een dramatisch, bijna filmisch gevoel voor grootsheid dat perfect aansluit bij de visuele en muzikale overdaad van die tijd. De combinatie van zware riffs, melodieuze hooks en een uitgesproken glamoureuze uitstraling hielp de plaats van
Whitesnake in het pantheon van de jaren-80-rock te verankeren, waardoor het hun commercieel meest succesvolle en internationaal erkende album werd. Afgezien van de verkoopcijfers wordt het album vaak genoemd als een bepalend statement voor de hardrock en glam metal van eind jaren 80, waarin de nadruk van dat tijdperk op kracht, emotie en een indrukwekkende productie is samengevat in een beknopt, energiek geheel.
