The Libertines bracht in 2004 hun titelloze tweede album uit, waarmee ze zich stevig vestigden binnen het Britse alternatieve rocklandschap. Het album is doordrenkt van de kenmerkende energie van de band en valt binnen het genre van de indierock en garagepunk, met invloeden van de Britse punktraditie en bands als
The Clash en The Jam. Waar hun debuut vooral geprezen werd om de rauwe directheid, kenmerkt dit vervolg zich door een meer gefragmenteerde, soms chaotische uitvoering die het instabiele bandklimaat weerspiegelt.
De plaat ademt het tumult en de kwetsbaarheid van de bandleden zelf, wat terug te horen is in spontane, soms onafgewerkte arrangementen en teksten waarin rauwe emotie en poëtisch cynisme hand in hand gaan. Ondanks de wisselende kritieken is het album bijzonder authentiek en blijven er, tussen de losse momenten door, genoeg fragmenten van geestige en oprechte muziek te vinden die de
status van de band als culthelden verder bevestigen.
