Last van The Unthanks is een ingetogen, weemoedig folkalbum dat in 2011 verscheen als dubbel-lp. Het album komt voort uit de Engelse folktraditie, maar kleedt traditionele liederen en covers aan met subtiele, bijna klassieke arrangementen van piano en strijkers. De stemmen van zussen Rachel en Becky Unthank staan centraal en vormen samen het kloppend hart van dit werk; hun zang is onmiskenbaar krachtig, maar altijd gevoelig en oprecht.
Het genre van Last is Britse folk, waarbij invloeden uit zowel traditionele volksmuziek als meer moderne, soms zelfs pop- en klassieke stromingen hoorbaar zijn. De sfeer is melancholiek, met veel aandacht voor verhalen over verlies, liefde, arbeidersleed en het landschap van Noord-Engeland. Toch voelt het nooit zwaarmoedig om het zwaarmoedige zelf; elk lied getuigt van menselijke veerkracht en schoonheid, ook in verdriet.
Opvallende nummers op het album zijn onder meer
Queen of Hearts, een interpretatie van een traditionele ballade die een diep verdrietige liefde beschrijft in een plechtig, haast spookachtig arrangement. De cover van Tom Waits’ No One Knows I’m Gone blijft trouw aan het origineel, maar wint aan kwetsbaarheid door het fragiele pianospel en de minimalistische zang.
Close the Coalhouse Door is een ander sterk voorbeeld: het vertelt op aangrijpende wijze over het harde leven van mijnwerkersgezinnen, en past perfect in het geheel door de wonderschone harmonieën van de zussen.
Last bestaat uit twee lp’s, wat ruimte biedt aan verstilde hernemingen van het titellied en uitwaaierende arrangementen die de luisteraar langzaam het album in trekken. Er wordt afgewisseld tussen traditionele volksliederen en sobere covers; zo blijft het geheel spannend en verrassend, maar altijd even coherent en gedragen.
Het album is een gelaagde luisterervaring die vooral tot zijn recht komt wanneer je de tijd neemt voor de verhalen en de nuances in zang en begeleiding. Last markeert de positie van The Unthanks als één van de belangrijkste hedendaagse folkacts in het Verenigd Koninkrijk.
