Bára Gísladóttir beschouwt klanken, instrumenten en ensembles als levende organismen. In COR, Hringla en VAPE houdt de IJslandse componiste en contrabassiste zich bezig met het allergrootste muzikale organisme: het symfonieorkest. Zowel geïnspireerd door
death metal of
techno als door Scelsi of Penderecki wordt de dreigende sfeer van haar muziek doorsneden met ironie, woordspelingen en zwarte humor. Organismen zelf - vooral menselijke lichamen - bevatten immers het potentieel voor zowel komische uitspattingen als zelfvernietiging. In deze drie werken volgen we Gisladöttirs fascinatie voor taal en toeval; we horen een compromisloze ondervraging van de excessen en kwalen van het lichaam; en bovenal zien we het leven, dampend en tussen toestanden, noch donker noch licht.
