Face To Face van de Baby Face Willette Quartet is een klassiek soul-jazz album dat het debuut vormt van organist Baby Face Willette. Het verscheen in een uitgave op het
Blue Note label en is recentelijk opnieuw uitgebracht als het LP-formaat Tone Poet, dat bekendstaat om zijn hoge audiokwaliteit en verzorgde herpersingen. Het album profileert zich binnen het soul-jazz genre en onderscheidt zich door Willette’s energieke spel op het Hammond B3-orgel, ondersteund door medemuzikanten
Grant Green (gitaar), Ben Dixon (drums) en Fred
Jackson (tenorsaxofoon).
Als product van de vroege jaren zestig jazzscene, biedt Face To Face een dynamisch en warm geluid, doordrenkt met invloeden uit de
rhythm & blues. De openingstrack Swingin’ at Sugar Ray’s illustreert Willette’s percussieve, staccato-achtige toets op het orgel. Vervolgens wordt de luisteraar meegetrokken naar Goin’ Down, een late-night bluesnummer waarin het ensemble een rauwe sfeer neerzet. Fred
Jackson’s saxspel geeft het album een robuuste aanvulling en voegt een agressieve, bluesy kwaliteit toe aan tracks als High ’N Low en de titeltrack Face to Face.
Het album kenmerkt zich door een 'meat and potatoes' soul-jazz sound: alles draait om groove, energie en spontaniteit. Willette’s composities zijn stevig geworteld in de blues en vermengen deze met jazz-elementen, wat resulteert in een ritmisch open karakter met ruimte voor improvisatie en solo’s. Het enige niet door Willette geschreven nummer, Whatever Lola Wants, krijgt een soulvolle, dansbare metamorfose. Gedurende het hele album is
Grant Green’s gitaarspel bescheiden maar adequaat, met hier en daar een moment van subtiele virtuositeit.
Face to Face verscheen in het begin van de jaren zestig en vertegenwoordigde toen een nieuwe generatie jazzorganisten die opkwam na het succes van Jimmy Smith. De samenwerking tussen Willette, Green, Dixon en
Jackson levert een coherent en levendig plaatwerk op. Waar Willette als organist zijn stempel drukt door een frisse benadering van bekende bluesprogressies, nemen de bijdragen van Fred
Jackson een verrassende wending, vooral in tracks als Whatever Lola Wants en Goin’ Down.
Jackson wisselt lange, uitgesponnen tonen af met korte, scherpe uithalen, wat het album een onvoorspelbare charme geeft.
Face To Face sluit af met Somethin’ Strange en High ’N Low, die beide getuigen van Willette’s vermogen om de blues te omzeilen en verrassende, funky accenten te geven aan zijn muzikale lijnen. Hoewel het album bij verschijnen niet overal werd ontvangen als vernieuwend, geldt Face To Face tegenwoordig als een cultklassieker binnen het soul-jazz repertoire, zeker voor liefhebbers van het Hammondorgel. De Tone Poet-uitgave onderstreept het blijvende belang van dit album, dat niet alleen vakmanschap maar ook een eigenzinnige groove en tijdloze energie uitstraalt.
