His Majesty King Funk is een soul-jazzalbum van gitarist
Grant Green, dat in 1965 op het Verve-label verscheen. Het album legt Green vast op een cruciaal moment, wanneer hij resoluut de richting inslaat van een door funk beïnvloede, groovige benadering binnen de bredere jazztraditie, ondersteund door een klein ensemble dat is opgebouwd rond orgel, saxofoon, drums en percussie. De plaat wordt vaak aangehaald als een belangrijk document van zijn overgang naar een meer ritmegedreven stijl, waarbij de nadruk ligt op de aardse, in de blues gewortelde frasering die hem later tot een favoriet maakte binnen de acid-jazz- en rare-groove-bewegingen.Het geluid van het album wordt gekenmerkt door diepe, rollende grooves, strak ritmisch samenspel en een sterke nadruk op gevoel boven virtuoze vertoningen. De gitaarlijnen van Green zijn strak, melodieus en sterk gesyncopeerd; ze sluiten naadloos aan op het harmonische fundament van het orgel en de gestage puls van de drums, waardoor een compacte, met funk doordrenkte soul-jazzsfeer ontstaat. Hoewel de LP qua lengte beknopt is, toont hij hiermee zijn vermogen om zich binnen een groove uit te leven, waarbij hij een evenwicht vindt tussen subtiele harmonische verfijning en directe emotionele impact. 'His Majesty King Funk' geldt als een van zijn meest kenmerkende werken uit het midden van de jaren zestig, die een brug slaat tussen de traditionele jazzgitaar en de opkomende wereld van de jazz-funk.
