Stop And Listen van Baby Face Willette is een jazzalbum uit het begin van de jaren zestig dat wordt gerekend tot het genre soul jazz, met invloeden uit hard bop en gospel. Het album verscheen als LP via
Blue Note Records, een label dat bekendstaat om zijn rijke jazzhistorie en invloedrijke opnamen. Roosevelt 'Baby Face' Willette, de organist achter dit album, liet zich kenmerken door een expressieve speelstijl op de Hammond B3, waarmee hij een diepe, doorleefde klank realiseerde. Zijn muziek bouwt voort op de traditie van artiesten als Jimmy Smith, maar krijgt een eigen signatuur door een persoonlijke, ‘heilige’ intensiteit.
Stop And Listen werd opgenomen met een klassieke jazztrio-bezetting: naast Willette op orgel zijn
Grant Green te horen op gitaar en Ben Dixon op drums. De plaat bevat zowel eigen composities als bewerkingen van bestaande jazzstandards en populaire liedjes. De productie, verzorgd door Alfred Lion, vindt plaats in de legendarische Van Gelder Studio, een ruimte die door zijn akoestiek en opnamekwaliteit een iconische
status heeft verworven binnen de jazz.
Het album staat bekend om zijn energieke uitvoering en hechte samenspel tussen de muzikanten. Opvallende nummers zijn onder andere Willow Weep For Me, waarin Willette zijn soulinvloeden mengt met een melancholieke jazzballad; het titelnummer Stop And Listen, een van zijn karakteristieke, swingende en groovend eigen stukken; en At Last, een bekende ballad die Willette voorziet van een zuidelijke jazz-feel vol expressie. Daarnaast behoren tracks als Chances Are Few en Soul Walk tot de hoogtepunten van het album, waarop Willette’s originele geluid en compositorische vakmanschap uitstekend tot uiting komen.
Het LP-formaat voegt iets toe aan de luisterervaring: de warme, analoge toon en een fraai stereo geluidsbeeld. Stop And Listen heeft onder verzamelaars en jazzliefhebbers een cultstatus, mede door het feit dat Willette – ondanks zijn onmiskenbare talent – relatief weinig autonoome albums maakte voor
Blue Note. De combinatie van de dynamische Hammond B3, het stuwende spel van
Grant Green en de strakke ritmiek van Ben Dixon maakt van deze plaat een tijdloos voorbeeld van soul jazz uit een gouden tijdperk.
