Voor dit tweede deel in hun serie van Weinbergs strijkkwartetten presenteert het Arcadia Quartet opnieuw drie kwartetten uit contrasterende perioden in de stilistische ontwikkeling van de componist. Het eerste kwartet van de autodidactische tiener, geschreven in 1937 in wat
Weinberg later omschreef als zijn 'neo-impressionistische' stijl, werd later in zijn leven sterk herzien en uiteindelijk heruitgegeven als Op. 141, in 1985. (Het is deze herziene versie die hier is opgenomen, de originele versie is alleen bewaard gebleven in manuscriptvorm, op sommige plaatsen vrijwel onleesbaar) Het zevende kwartet dateert uit 1957, na een periode van twintig turbulente jaren waarin
Weinberg van Polen naar Rusland emigreerde, kennis maakte met Sjostakovitsj en in 1953 te maken kreeg met censuur en gevangenschap. In tegenstelling tot zijn eerdere kwartetten is de stemming intiemer en teruggetrokken, maar toch uitdagend. Het elfde kwartet werd gecomponeerd tussen 13 oktober 1965 en 25 december 1966, op een moment dat
Weinberg nadacht over de compositie van zijn eerste opera, De Passagier. Het is opgedragen aan zijn eerste dochter, Victoria, en werd in première gebracht door het Borodin Kwartet op 13 april 1967 in de Kamerzaal van het Conservatorium van Moskou.
