Hawk Squat is een elektrisch
Chicago blues album van J.B. Hutto & The Hawks met Sunnyland Slim, uitgebracht in 1968 op het Delmark label. Het album wordt algemeen beschouwd als Hutto's beste werk tot dat moment en werd in 2013 opgenomen in de Blues Hall of Fame.
Het album werd opgenomen in twee sessies en twee verschillende studio's, en ontstond volgens producer Bob Koester in Turner's Blue Lounge, een bekende blueszaak op South Indiana onder de verhoogde treinrails. Dit was de plek waar Hutto drie avonden per week speelde en waar legendarische figuren als Sonny Boy Williamson II en Little Walter vroeger poolden.
Op het album speelt Sunnyland Slim zowel orgel als piano, Lee
Jackson gitaar, en jazzmusicus Maurice McIntyre tenorsaxofoon. Hutto's rauwe, intense stijl werd aanvankelijk verkeerd begrepen door geluidstechnicus Leon Kelert, die vond dat de zang vervormd klonk. Met uitzondering van één nummer werden de opnames daarom tijdelijk opzijgelegd, maar Koester was overtuigd van Hutto's unieke aanpak en het album werd uiteindelijk voltooid en uitgebracht.
Het album vertegenwoordigt de ruwe, opzwepende elektrische blues waarvoor Hutto en zijn Hawks bekendstonden in
Chicago. Hutto was beïnvloed door Elmore
James en
Muddy Waters, en zijn slidegitaarspel en explosieve optredens maakten hem tot een van de meest opwindende bluesartiesten van zijn tijd.
