Avant-gardistische psychedelica, poëtisch minimalisme, meditatief tableau vivant, cartooneske schets, Milky Way is alles. De kijker wordt meegenomen naar een georkestreerde werkelijkheid, van zwembadchoreografie tot mountainbikeballet. In negen onafhankelijke lange scènes, alle vanuit een vast kader gefilmd, maakt regisseur Benedek Fliegauf een studie van basale menselijke bewegingen, handelingen en communicatie. Dialogen ontbreken. Een uitgekiende, subtiele
soundtrack biedt een enigmatisch reliëf en versterkt het dagdroomeffect. Plaats en tijd zijn schijnbaar onbelangrijk. Benedeks strak georkestreerde composities krijgen een welhaast grafische kwaliteit, die eerder naar beeldende kunst dan naar film neigt. Het abstracte vocabulaire van elk hoofdstukje resulteert in een enigszins gefixeerd puntje in een groter verhaal, zoals een stipje in onze Melkweg.
