om dat geschreven te hebben, moet je een dichter zijn', zei Massenet tegen Reynaldo Hahn toen hij de partituur van L'Île du rêve doorlas. Gecomponeerd toen de jongeman nog geen achttien jaar oud was, had deze 'doekraker' al de kwaliteiten van de grote werken uit die periode. Het verraadt de coloristische talenten van Bizet, de hartstochtelijke uitbarstingen van Massenet en zelfs de prosodische originaliteit van de jonge
Debussy. Het verhaal gaat over de liefdesrelatie van een Franse marineofficier met een jong Polynesisch meisje dat hij moet verlaten. Dit onderwerp - ook muzikaal behandeld door Puccini (Madama Butterfly) en Delibes (Lakmé) - wordt benaderd in een bijna symbolistische stijl: de romantiek van de muziek contrasteert met een contemplatieve, introspectieve behandeling van de vertelling. Hier schittert vooral de jeugdige Hahn: in de allereerste maten (de hymne aan Bora-Bora), in de verschillende liefdesscènes van Loti en Mahénu (met name het duet 'Restons encore les paupières mi-closes') en zelfs in de neo-Handelaariaanse prelude van de tweede akte.
