Conversations with Myself is een jazzalbum van pianist
Bill Evans, uitgebracht in 1963 op Verve Records. Het album was baanbrekend in het gebruik van overdubbing, waarbij drie verschillende pianotracks per stuk werden gelaagd om een ingewikkeld contrapunt, variërende tempo's en schakeringen te creëren die naadloos in elkaar overvloeien in plaats van met elkaar te botsen. Evans laat zich inspireren door de hoekige stijl van
Thelonious Monk en creëert geestige, harmonieuze dialogen die zijn typisch spaarzame composities uitbreiden tot rijkere, meer conversatieachtige texturen.De innovatieve solo-pianobenadering leverde het album een vijfsterrenrecensie op in Down Beat en
Bill Evans' eerste Grammy Award voor Best Jazz Instrumental Album, Individual or Group. Het album, opgenomen tijdens verschillende studiosessies, toont Evans' impressionistische harmonieën, blokakkoorden en zingende melodielijnen, en is een instant klassieker die de mogelijkheden van de jazzpiano verbreedde door technische durf en emotionele diepgang.
