Playboys is een jazzalbum van trompettist
Chet Baker en altsaxofonist Art
Pepper, opgenomen met een West Coast-
sextet bestaande uit Phil Urso op tenorsax,
Carl Perkins op piano, Curtis Counce op bas en Larance Marable op drums. Het album, uitgebracht in 1956, wordt vaak genoemd als een schoolvoorbeeld van West Coast-jazz, waarin de helderheid van de cool jazz wordt gecombineerd met de
drive en complexiteit van de bebop-frasering. Het samenspel tussen Baker en
Pepper is strak gefocust en toch ontspannen; hun melodielijnen vlechten zich met lyrisch zelfvertrouwen om elkaar heen, met een licht, swingend gevoel dat de muziek levendig houdt in plaats van zwaar.Het album valt ook op door zijn sterke compositorische identiteit, grotendeels gevormd door Jimmy Heath, wiens composities de sessie een samenhangend melodisch en structureel kader geven, terwijl er ruimschoots plaats blijft voor improvisatie. Puur als studio-opname beluisterd biedt 'Playboys' energiek, gepolijst ensemblewerk dat zowel bop-specialisten als de bredere jazzpubliek aanspreekt, met heldere blazerspartijen en een ritmesectie die subtiliteit en stuwkracht in evenwicht houdt. De latere heruitgave onder de titel 'Picture of Heath' onderstreepte het belang van Heaths bijdrage, maar onder welke naam dan ook geldt de plaat als een belangrijk document van de cool- en West Coast-jazz uit het midden van de jaren vijftig, waarop Baker en
Pepper op het hoogtepunt van hun creatieve kunnen zijn vastgelegd.
