Gulf Coast Bound van Blues Magoos is een album uit 1970 waarop de band een duidelijke koerswijziging laat horen richting jazz-blues en brass rock, met invloeden uit Latin en mainstream blues. De band verruilt hiermee grotendeels de psychedelische garagerock-achtergrond voor een vrijere, jazzy benadering waarin ruimte is voor uitgebreide instrumentale passages. Kenmerkend voor de plaat zijn de prominente rol van vibrafoon, conga’s en saxofoon, die samen met toetsen, percussie en een nieuwe ritmesectie zorgen voor een rijk gelaagd geluid.
De muziek klinkt avontuurlijk maar blijft overwegend toegankelijk, mede dankzij het songwritingtalent binnen de band en de sterke toevoeging van John Liello’s vibe- en percussiespel. Hoewel Gulf Coast Bound niet dezelfde impact heeft als hun eerdere bekendere werk, wordt het album vaak gewaardeerd als ‘respectabel’ binnen het
spectrum van bands die in deze periode hun roots inruilden voor een meer volwassen, genre-overschrijdend geluid. Het resultaat is een album dat vooral liefhebbers van jazzblues en experimentele jarenzeventigrock zal aanspreken en dat, dankzij diverse heruitgaven op cd, nog steeds de moeite waard is om te ontdekken.
