Hell Can Wait is een hiphop-EP van Vince Staples, uitgebracht in 2014 als zijn
Def Jam-debuut en eerste officiële commerciële project. Met een speelduur van ongeveer 24 minuten verdeeld over zeven nummers, legt het de rauwe energie vast van een voormalig Cutthroat Boyz-lid dat zonder opvulling in de schijnwerpers treedt, waarbij gangsta rap en West Coast-invloeden worden gecombineerd tot een beknopte verklaring van streetwise lyriek en evoluerende productie. Critici prezen de strakke uitvoering, waarbij outlets als Pitchfork opmerkten hoe de geluidskwaliteit Staples naar de hoogste klasse tilt, terwijl AllMusic de hallucinante vibes en schommelende beats benadrukte die doen denken aan trompetten uit de jaren 40 en moderne trap. Het album is verkrijgbaar als LP op gekleurd
vinyl en bereikte de 90e plaats in de Amerikaanse Billboard 200 en de 15e plaats in de Top R&B/Hip-Hop Albums, met een Metacritic-score van 80 op basis van sterke recensies.De EP is geïnspireerd op de rusteloze zomer tussen het negende en tiende leerjaar en vertaalt de intensiteit van die periode naar gerichte, no-nonsense hiphop die verwijst naar het volledige potentieel van Staples zonder te lang te blijven hangen. Producenten als No I.D., Hagler en Infamous dragen bij aan de gepolijste maar toch rauwe sound, die de groei van Staples' geconcentreerde talent laat zien en lof oogst voor het vasthouden van het momentum in een kort formaat. HipHopDX benadrukte zijn tevredenheid over de beknoptheid, wat veelbelovend is voor langere werken in de toekomst.
