Eind jaren tachtig kwam er een kleine sensatie uit Friesland, The Serenes. De band rondom Theo de Jong en Paul Dokter leek een eigentijdse versie van The Buffalo Springfield, dromerig, beetje psychedelisch en vol met heldere gitaarklanken. Net als bij de Springfield waren ook hier twee kapiteins op het schip één te veel, en ondanks zeer lovende kritieken en een steeds grotere belangstelling uit binnen- en buitenland gaf Paul Dokter er voor het tweede album de brui aan, en Theo de Jong vlak erna, waarna die laatste nog even doorging in Simmer. Het moest tot 2016 duren voordat de twee elkaar weer in de studio opzochten om onder de naam The Family Acid een prachtige plaat op te nemen, die helaas op de plank bleef liggen. Met het overlijden van Paul Dokter in 2020 leek er ook aan dit project een nog veel vroegtijdiger einde te komen. Gelukkig mogen we nu vol trots deze plaat alsnog op het Concerto label gaan uitbrengen. En wie dit album toentertijd op de plank heeft laten liggen verdient een serieus beoordelingsgesprek. Beide heren waren inmiddels hoorbaar beïnvloedt door
Talk Talk, ook al zo’n band die vol dromen, psychedelica en gitaren zat. Dat vertaalt zich nu in veel elektronische geluidseffecten, die gecombineerd met het gitaarwerk zoals in Last Effort een bezwerend en soms dreigend effect hebben. Het Frans gezongen Les Etoiles Oubliee heeft een duidelijke
Pink Floyd link, maar klinkt dan wel iets triester. Sowieso hangt er een schitterende en aangrijpende tristesse over dit album, overigens gestoken in een hoes die ontworpen is door de vaste
Talk Talk designer
James Marsh. Het is jammer dat Paul Dokter de release niet meer mee maakt en dat wij als luisteraars het wat betreft The Family Acid alleen met dit album zullen moeten doen, wat een prachtplaat
