Herbie Hancock’s "Crossings" uit 1972 is een mijlpaalalbum dat een cruciaal moment markeert in zijn ontwikkeling als jazzartiest. Het is het tweede album in zijn Mwandishi-trilogie—een reeks van drie experimentele, elektronische jazz-fusionalbums—na "Mwandishi" (1971) en vóór "Sextant" (1973)."Crossings" was zijn tijd ver vooruit en combineerde elektronische muziek met jazz op een manier die nog niet eerder was gedaan. Het album is sterk experimenteel, met elektrische instrumenten, synthesizers en complexe arrangementen. Het vermengt Afrikaanse ritmes, ruimtelijke texturen en jazzimprovisatie tot een gedurfde sonische reis. Als je houdt van diepe, ruimtelijke grooves, kosmische jazz of sci-fi soundscapes, dan is dit album echt iets voor jou. Het is geen gemakkelijke luisterjazz—het is ontdekkend, meeslepend en een beetje surrealistisch.
