Morfine was een opmerkelijke band. Billy
Conway's gestemde drumstel, Dana Colley die twee bariton-saxofoons tegelijk bespeelt en Mark Sandman's tweesnarige slide bass en zijn baritonzang. Morfine bestaat in een rock & roll no-man's zone. De liedjes zijn grillig en onduidelijk. Ze voelen aangenaam bedwelmend aan, als een paar te veel gin-tonics. "Ja" beheert een enorme diversiteit in toon en stemming. Het low-end geluid is op verschillende manieren gemaakt, van de machinegeweer-opwinding van "Honey White", de relaxte ontspannen ironie van "Scratch" en de staccato puls van "Radar". De beeldspraak en vertelling op "Sharks Patrol These Waters" verlegt de grenzen van het nummer en is ook een bekwame poëtische lezing van een meeslepende metafoor.
