Falling In Reverse bracht het album "Fashionably Late" uit in het jaar 2013. Dit tweede studioalbum van de Amerikaanse band, onder leiding van het bekende en vaak bekritiseerde gezicht Ronnie Radke, veroorzaakte
direct controverse door zijn baanbrekende stijlverandering en de uitgesproken mengeling van genres. Waar de band eerder schommelde tussen post-
hardcore en metalcore, gooit "Fashionably Late" alle verwachtingen overboord door elementen van elektronische muziek, hiphop, pop, funk, rock en zelfs power metal te verwerken. Het resultaat is een uitbundige, haast chaotische muzikale bonte mix, waarin Radke niet alleen zingt en schreeuwt maar ook onverwacht overgaat tot raps, soms zelfs binnen één nummer.
De opname valt op door het lef om verschillende stijlen abrupt naast elkaar te zetten, zonder veel poging tot subtiele overgangen. Ritmes kunnen binnen seconden omslaan van zware breakdowns naar dansbare beats; lyrische thema’s wisselen snel tussen zelfkritiek, bombastische zelfoverschatting en satirische referenties aan popcultuur. Dit alles maakt het album zowel verwarrend als uitzonderlijk, maar voor sommige luisteraars juist ook heel opwindend en origineel.
Hoewel de bandtechnische kwaliteiten, zeker van gitarist Jacky Vincent, onmiskenbaar aanwezig zijn, krijgt het instrumentarium vaak een ondergeschikte rol ten opzichte van de allesoverheersende, schreeuwerige show van Radke. Critici zijn verdeeld: waar sommigen het album prijzen om zijn durf en originaliteit, noemen anderen het ondoordacht, irritant en gebrek aan samenhang. "Fashionably Late" is in elk geval een uniek document van de grenzen van genrevervuiling in het hedendaagse rocklandschap.
