Meer dan dertig jaar lang diende Carlos Patiño Filips IV als koordirigent in de Spaanse Koninklijke Kapel. De Spaanse vorst was niet de enige die hem zeer waardeerde, want ook João IV van Portugal bewonderde hem en stelde een verzameling van zijn werken samen voor de vermaarde Livraria. In 1634, nadat Mateo Romero met pensioen was gegaan, werd Patiño de eerste niet-Franse maestro de capilla aan het Spaanse Habsburgse hof. Opgeleid in de kathedraal traditie in Sevilla onder de voogdij van Alonso Lobo, ontwikkelde hij zijn eigen muzikale stijl die zijn interesse in contrapunt combineerde met het gebruik van meerdere koren. Uit zijn omvangrijk corpus van Latijnse vocale muziek, wijd verspreid in de belangrijkste kerkelijke centra van Spanje en Amerika, hebben Albert Recasens en La
Grande Chapelle enkele juweeltjes geplukt. De selectie van stukken, waarvan vele zijn opgedragen aan de Maagd Maria, getuigt niet alleen van de kwaliteit en de originaliteit van Patiño's werk, maar onthult ook een fascinerend amalgaam van compositorische procedures die steevast worden gebruikt om de betekenis van de woorden te onderstrepen.
