Tijdens zijn leven werd Carl Friedrich Abel in heel Europa bejubeld voor zowel zijn superieure vaardigheden als uitvoerder van de viola da gamba als voor de kwaliteit van zijn composities, en was hij verantwoordelijk (samen met J.C. Bach) voor het opzetten van misschien wel de eerste serie abonnementsconcerten in de geschiedenis van de westerse muziek, de 'Bach-Abel-Concerten'. Zelfs het wonderkind Mozart profiteerde van Abel's lessen (en werd geclaimd als de componist van één van Abel's eigen symfonieën). 12 jaar na zijn opname van stukken uit het Drexel Manuscript (voor viola da gamba solo), werkt Paolo Pandolfo samen met een voortreffelijk ensemble om een mooie selectie van Abel's sonates op te nemen, waarvan vele recent ontdekt zijn en hier voor het eerst worden opgenomen. De hedendaagse schilder
Thomas Gainsborough schreef dat Abel 'uitblonk in gevoel op het instrument', terwijl de schrijver van een van zijn overlijdensberichten hem vergeleek met Laurence Sterne, beroemd als de auteur van Tristram Shandy: 'De dood van Abel is een groot verlies voor de muzikale wereld. Gevoeligheid is het overheersende en mooie kenmerk van zijn composities. Hij was de Sterne van de muziek.' Deze opname is dan ook toepasselijk getiteld A Sentimental Journey - een verkenning van de wereld van het gevoel, parallel aan Sterne's onvoltooide roman A Sentimental Journey door Frankrijk en Italië.
