Toen Il trittico in première ging in de Metropolitan Opera van New York in december 1918, werd Gianni Schicchi een onmiddellijke hit. Het libretto is gebaseerd op een incident uit Dante's Goddelijke Komedie. De actie in Puccini's Gianni Schicchi speelt zich af in de slaapkamer van Buoso Donati in het Florence van de 13e eeuw,
direct na zijn dood, als zijn hebzuchtige familieleden verdriet veinzen en op zoek zijn naar zijn
testament. De stemming slaat om in woede wanneer de familieleden ontdekken dat ze onterfd zijn. Ze gaan op zoek naar de slimme en vindingrijke Schicchi om een vals
testament te maken. Schicchi keert hun plan echter tegen hen en laat het grootste deel van het fortuin van de dode man aan zichzelf na, terwijl de familieleden, die allen betrokken zijn bij de vervalsing, gedwongen zijn stilzwijgend toe te kijken. De aria O mio babbino caro is een van Puccini's meest populaire aria's voor sopraan.
Bruno de Simone speelt het personage van Gianni Schicchi. Als Italië's beste basso buffo, is hij perfect voor deze rol. Puccini voltooide de partituur op 20 april 1918, acht maanden voor de geplande première. Bij die voorstelling werd het gepresenteerd als het derde deel van een trilogie van nieuw geschreven eenakter opera's van Puccini die de naam Il trittico (De Triptiek) kregen; de eerste twee waren Il tabarro (De Mantel) en Suor Angelica (Zuster Angelica). Il tabarro was een donkere tragedie en Suor Angelica een zoete, dus door af te sluiten met Gianni Schicchi rondde Puccini de avond af met een hoogdravende komische klucht. In de kritieken van die tijd werd Gianni Schicchi 'een oproerige verrukking' genoemd, en het werd het meest positief ontvangen van de drie.
