Ferdinando Paer, geboren in Parma, schreef meer dan 50 opera's. Hij componeerde Agnese in 1809 voor een privé-amusement en een gezelschap amateurzangers. In 1824 bereikte deze opera semiseria in twee bedrijven, met een paar wijzigingen in de partituur, het Théâtre-Italien in Parijs, waar het internationaal succes oogstte. Onder de vroege bewonderaars waren Berlioz, Chopin en Victor Hugo (die het in zijn Les Misérables vermeldde), maar enkele decennia na de première raakte het in de vergetelheid. Het werd in de moderne tijd voor het eerst in concertvorm hernomen door dirigent Diego Fasolis. In 2019 werd het eindelijk, na een kritische revisie, opgevoerd in het Teatro Regio di Torino. De plot bevat verschillende sprookjesachtige elementen, die overtuigend worden gerealiseerd door het toneelbeeld. Wanneer Agnese wegloopt met haar geliefde Ernesto, verliest haar
vader Uberto zijn verstand en denkt dat zij dood is. Hij wordt daarom opgenomen in een psychiatrische inrichting, waar het grootste deel van de actie zich afspeelt. In het Ospedale dei pazzi proberen sympathieke dokters, bewakers en beheerders Uberto tevergeefs weer bij zijn verstand te brengen. Ondertussen gaat Agnese, verraden en verlaten door Ernesto, van wie ze een meisje heeft gebaard, terug naar haar
vader om vergiffenis te vragen, zich niet bewust van zijn problemen. Ernesto heeft berouw van zijn flirtende gedrag en volgt Agnese om haar terug te winnen. De opera eindigt met Uberto die zijn geestelijke helderheid terugvindt wanneer hij Agnese een oud lied hoort zingen, en er vindt een algemene verzoening plaats. In de woorden van regisseur Leo Muscato 'het meest interessante aspect van deze opera...is de ironie die van het begin tot het einde van het verhaal aanwezig is' en die zelfs de meest dramatische momenten doortrekt. Het decorontwerp voor de wereldpremière van deze prachtige opera bestaat uit een reeks beweegbare dozen die lijken op carillons en open kunnen om verschillende omgevingen te tonen.
