Vers van zijn succes in Wenen met het Rondo à la Krakowiak, besloot
Chopin het genre van het pianoconcert te verkennen, waar hij zou concurreren met een triumviraat van componisten die toen veel succes hadden in de stad: Moscheles, Hummel en Kalkbrenner. Opgedragen aan Kalkbrenner, maar met invloed van Hummel, is het Piano Concerto No. 1 in E minor, Op. 11 discreet georkestreerd en combineert briljante virtuositeit met expressieve melancholie. Structureel gezien is het Pianoconcert nr. 2 in F klein, op. 21 vergelijkbaar, maar hier wordt de heroïek getemperd door een meer reflectieve intimiteit die haar apotheose bereikt in het prachtige langzame deel.
