De weergave van filosofen en filosofie in vroegmoderne muziek is gevarieerd en kleurrijk, soms tragikomisch en lang niet altijd 'historisch geïnformeerd'.
De nobele maar bespotte Seneca in Monteverdi's Poppea, de kippige, polygame Socrates in Telemanns Der geduldige Sokrates, de tippel-liefhebbende Diogenes en Aristoteles in de ballade-liederen van Leveridge en Lampe, en de verliefde Heraclitus en Democritus in de serieuzere duetten. Er zijn ook de trio's en laments van Carissimi, Purcell, Strozzi,
Couperin en Jean-Baptise Stuck.
Heraclitus en Democritus, twee pre-Socratische denkers uit de 5e eeuw, waren bijzonder vruchtbare onderwerpen voor weergave vanwege hun associatie met twee polaire effecten: Heraclitus stond bekend als de 'huilende filosoof' en werd in artistieke afbeeldingen vaak afgezet tegen Democritus, de 'lachende filosoof'.
Deze filosoof-zangers zijn geen afstandelijke orakels die retorisch wijsheid verkondigen, maar zowel voelende als denkende subjecten, die in gelijke mate onderworpen zijn aan lijden en (zelf)spot.
In dit project werkt countertenor
Lawrence Zazzo samen met de sopranen Soraya Mafi en Jorge Jimenez en het Spaanse ensemble Tercia Realidad om als creatieve praktijk de weergave van filosofen en hun filosofieën in Italiaanse, Duitse, Franse en Engelse vocale muziek in de vroegmoderne periode te onderzoeken.
