Zijn hele leven heeft Jean Perrin een intieme band met de piano gehad: eerst luisterde hij naar het spel van zijn moeder Julia en zijn oom Charles Rathgeb; al heel vroeg bezocht hij ijverig de concertzalen en hoorde hij de grootste pianisten van die tijd (zijn idolen waren Wilhelm Backhaus, Alfred Cortot en Edwin
Fischer); met de laatste twee had hij zelfs het voorrecht te mogen werken, en zelf werd hij medaillewinnaar op het concours van Genève in 1943 (de jury bestond o.a. uit:
Nikita Magaloff, Edwin
Fischer en Dinu Lipatti); tenslotte gaf hij er les in, zowel aan het Conservatorium van Lausanne als aan het Conservatorium van Sion, waar hij in 1949 de superieure klas kreeg toegewezen.
Voordien had hij een serieuze opleiding gekregen onder leiding van mevrouw Geneviève André-Court, die hij met respect omschreef als een 'zeer gecultiveerde vrouw', en vervolgens van Charles Lassueur (Virtuosity class).
Hij vervolmaakte zich bij de grote pianist van Bazel, Franz-Josef Hirt (1899-1985), een leerling van Busoni, Petri en Cortot, die het palet en de middelen van onze jonge kunstenaar aanzienlijk ontwikkelde met het oog op het concours van Genève; Jean Perrin kon ook profiteren van de adviezen van Yves Nat in Parijs in 1947.lo
