William White’s album Undone uit 2005 markeert zijn volledige doorbraak als soloartiest, nadat hij eerder vooral in bands speelde. Opgegroeid op Barbados en later verhuisd naar Zwitserland, combineert White in zijn muziek invloeden uit de Caribische reggae, soul, folk, funk en een tikje pop. Deze mix resulteert in een eigenzinnige, herkenbare stijl die soms doet denken aan Lenny Kravitz of
Jack Johnson, maar steeds met het karakteristieke, persoonlijke geluid van William White.
De songs op Undone worden gedragen door sprekende vocalen, pakkende melodieën, opzwepende grooves en een oprechte, soms intieme verteltrant. De teksten zijn inhoudelijk sterk en benadrukken het belang van de boodschap, naast de toegankelijke muzikale uitvoering. Dat maakt het album zowel diepgravend als toegankelijk, waarbij de luisteraar zich zowel meegenomen voelt door de energie als door de emotionele laag die White weet te creëren.
De productie is warm en vol, met aandacht voor zowel de instrumentale lagen als de zang. Als live-artiest maakt White naam met zijn dynamische optredens, en die energie is ook op Undone voelbaar. Het album is dan ook een mooie weerspiegeling van zijn muzikale achtergrond, zijn reis als artiest en zijn vermogen om verschillende stijlen te verweven tot een geheel dat zowel swingt als raakt.
