Drama Of Exile van Nico verscheen voor het eerst als LP in een gelimiteerde uitgave en wordt gerekend tot het genre art rock en
new wave. Het album markeert een opvallende wending in Nico’s carrière waarbij ze afstand neemt van haar typische harmonium- en minimalistische sound. In plaats daarvan werkt ze samen met Franse en Midden-Oosterse muzikanten, waardoor de muziek een internationale uitstraling krijgt met invloeden uit rock, elektronische muziek en wereldmuziek. Het resultaat is een onconventioneel klinkend album dat dankzij deze mix uniek is binnen haar oeuvre en binnen het rockgenre van die tijd.
Het album kent een complexe releasegeschiedenis, waarbij na juridische strijd uiteindelijk twee verschillende versies verschenen, met elk hun eigen karakter. In de tweede, meest bekende versie zijn de arrangementen rijker, met extra synthesizers, elektrische viool en percussie, wat zorgt voor een voller en gedetailleerder geluid. Het album wordt vaak geprezen als Nico’s meest toegankelijke en "rockgerichte" solowerk sinds haar debuut.
Drama Of Exile uit 1983 wordt beschouwd als een terugkeer en vernieuwing binnen haar discografie en blijft intrigeren vanwege het duistere, maar energieke karakter dat haar persoonlijke en artistieke leven weerspiegelt.
