Productbeschrijving
Na de mislukking van de criticus met zijn eerste symfonie in 1912 nam Hjellemo de tijd voordat hij zijn tweede werk in dit genre presenteerde - symfonie nr. 2 in B mineur, die in 1926 in première ging. De 2e symfonie is nog uitgebreider en geavanceerder dan de 1e, en vereist een nog groter orkest. Dit suggereert goed dat Hjellemo meer vertrouwen had in zijn eigen kunnen dan in het oordeel van de critici. De symfonie is een groot, episch werk dat zijn weerga in de Noorse muziekgeschiedenis niet kent. De symfonie werd, zoals critici meldden, zeer goed ontvangen door het publiek - de componist moest drie keer naar voren komen om applaus in ontvangst te nemen. Er zijn geen bronnen die iets vermelden over dit concerto toen het plotseling verscheen op een concertprogramma met het Filharmonisch Bedrijfsorkest in mei 1934, waar Hjellemo zelf drie van zijn werken dirigeerde. Het vioolconcert werd goed ontvangen, en in de recensies viel vooral de solist op. Het hele programma werd ook live op de radio uitgezonden in verschillende Europese landen. Dit stuk is meerdere malen uitgevoerd, ook na de dood van de componist. De première vond plaats op 17 juni 1936, en de solist was Ernst Glaser. Hugo Kramm dirigeerde het Radio Orkest in Oslo, en ook deze keer werd het concert live uitgezonden in verschillende Europese landen. Bij de première had het werk de titel Rondo voor viool en orkest, maar later veranderde Hjellemo het in Norsk Caprice. Het stuk bestaat uit een korte orkestrale opening, ter introductie van de solist. Wat volgt is een traditionele Noorse Halling (een volksdans in 2/4 of 6/8 maatsoort die typisch is voor Noorwegen), virtuoos geschreven voor de viool.
