Voor zijn serie
Schubert+ plaatst pianist Can Çakmur de complete grote solocomposities voor piano van de Weense componist naast werken van andere componisten die door zijn muziek werden geïnspireerd, zodat deze werken in een nieuw licht kunnen worden gezien. Hoewel ze een bijna complete bloemlezing van Schuberts voltooide belangrijke pianomuziek vormen, is elke schijf ook bedoeld als een op zichzelf staand recital. In deze tweede aflevering voert Çakmur stukken uit die na Schuberts dood zijn gepubliceerd, de drie Klavierstücke, D 946, waarvan niet bekend is dat ze bedoeld waren als een nieuwe reeks impromptus. Aangezien Brahms hun eerste uitgever was, leek het logisch om een van zijn late miniaturencycli, hier de Vier Klavierstücke, Op. 119, op te nemen. De stukken van
Schubert en Brahms delen een spontaniteit, zelfs een schijnbare lichtheid, die vaak een onvermoede diepte onder het oppervlak verbergt. Het programma wordt afgesloten met de Vier Impromptus, D 935, een ambitieuze cyclus die ook na Schuberts dood werd gepubliceerd. Schuberts naam zou nauw verbonden raken met dit genre, dat vaak gekenmerkt wordt door een lyrische melodie en een vrij vloeiende structuur, met een gevoel van spontaniteit.
Schubert lijkt hiermee een ideale setting te hebben gevonden voor de expressie van zijn genie.
