De muziek van Caroline Ridderstolpe bleef bijna 200 jaar vrijwel onbekend, totdat Anna Paradiso deze herontdekte als onderdeel van haar onderzoek naar negentiende-eeuwse Zweedse salonmuziek. Ridderstolpe werd geboren in Berlijn en kreeg een uitgebreide muzikale opleiding, waaronder zang, instrumentspel en compositie. Na haar huwelijk met een lid van de Zweedse aristocratie vestigde ze zich in Zweden, nam deel aan de salons aan het koninklijk hof en ging om met de beste musici, schrijvers en schilders van haar tijd. Ridderstolpe componeerde voornamelijk liederen en stukken voor piano solo die behoren tot het genre van de salonmuziek die, verre van middelmatig te zijn zoals soms wordt beweerd, in feite een grotere intimiteit met de luisteraars mogelijk maakt. Ridderstolpe's liederen zijn vaak gebaseerd op gedichten van Zweedse schrijvers en vormen een perfecte vereniging van tekst en muziek. Volgens Anna Paradiso heeft de muziek van Caroline Ridderstolpe een soort droefheid en diepte die als 'modern' kan worden omschreven, en doet ze denken aan de liederen van Beethoven,
Schubert en de Schumanns. In overeenstemming met het klankbeeld van Ridderstolpe's tijd, wordt de muziek hier uitgevoerd door Anna Paradiso op een originele vierkante piano waarvan de bijzonderheid en charme niet ligt in de gelijkmatigheid van alle noten zoals je zou verwachten van een modern instrument, maar eerder in de onafhankelijke schoonheid van elke snaar. Dit instrument wordt gecombineerd met de expressieve stem van de eminente mezzosopraan Kristina Hammarstrom. Door de muziek van Caroline Ridderstolpe opnieuw een stem te geven, willen de uitvoerenden een nieuw licht werpen op de macht van vrouwen over hun eigen creativiteit en daarmee over hun eigen leven.
