Stravinsky, Bartók en Martinů waren gevestigde internationale figuren toen ze deze werken voor viool schreven en door heel Europa en de Verenigde Staten reisden. Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zouden alle drie componisten uiteindelijk emigreren vanwege hun afwijzing van het fascisme. In een tijdperk van politieke omwentelingen en culturele verschuivingen vond elk van hen een individuele benadering om de taal van de tonale muziek opnieuw uit te vinden, waarbij ze hun wortels in het westen legden zonder hun Oost-Europese identiteit op te geven. Terwijl de in Rusland geboren
Stravinsky in zijn concerto experimenteerde met de mogelijkheden van de moderne viooltechniek, ging Martinů in zijn Suite concertante een stap verder door de klanken van zijn geboortestreek Bohemen te vermengen met de kleuren van het Franse neoclassicisme. In de Rapsodieën wendde Bartók zich tot de volksmuziek van Hongarije en Roemenië. Frank Peter Zimmermann, hier vergezeld door de Bamberger Symphoniker en zijn dirigent Jakub Hrůša, zet zijn verkenning van de grote vioolwerken van de 20e eeuw voort na zijn veelgeprezen opnames van werken van Hindemith (BIS-2024), Sjostakovitsj (BIS-2247) en Martinů en Bartók (BIS-2457), een opname die unaniem werd geprezen door de critici, die een Diapason d'or wonnen en werden uitgeroepen tot 'Concerto Choice' door BBC Music Magazine, 'Editor's Choice' door Gramophone en een van Classica's 'Chocs de l'année'.
