Minder dan een jaar na de release van zijn opname van Schuberts Impromptus (BIS-2614) presenteert Ronald Brautigam nu twee van Franz Schuberts late meesterwerken, de Sonates D 959 en D 960. Ze worden hier gespeeld op een fortepiano gebouwd door Paul McNulty naar een instrument uit ongeveer 1819 van de Weense instrumentenbouwer Conrad Graf en vermoedelijk vergelijkbaar met het instrument waarop
Schubert componeerde. Hoewel het verleidelijk is om Schuberts laatste werken te zien als het
testament van een ten dode opgeschreven kunstenaar die zijn einde voelt naderen, is de werkelijkheid heel anders: de componist toonde vitaliteit, optimisme en een wonderbaarlijke werkcapaciteit. Zijn laatste twee sonates laten ook zien dat hij een nieuw niveau had bereikt, nadat hij zich met succes had losgemaakt van het Beethoveniaanse model. Deze sonates hadden veel tijd nodig om zich te vestigen, niet in het minst vanwege hun lengte, die in het begin zowel muziekliefhebbers als pianisten verontrustte. Nu worden ze beschouwd als een van Schuberts beste werken, naast andere werken uit de laatste jaren van zijn leven, zoals het Strijkkwintet in C groot en de liederencyclus Winterreise. Al deze werken leken een grote belofte in te luiden voor toekomstige werken; Schuberts vroegtijdige dood begroef een rijke erfenis, maar nog mooiere hoop.
