Ronald Brautigam vertolkt enkele van Franz Schuberts meest diepgaande en geliefde werken: de acht Impromptus. Schuberts naam is nauw verbonden geraakt met dit genre, vaak gekenmerkt door een lyrische melodie en een vrij vloeiende structuur, met een gevoel van spontaniteit.
Schubert lijkt hiermee een ideale setting te hebben gevonden voor de expressie van zijn genie. De Impromptus, D 899, doen denken aan een vierdelige sonate. Het eerste begint theatraal, om vervolgens plaats te maken voor een soort treurmars, waarin de melodie wordt geharmoniseerd, versterkt en steeds vernieuwd. In het tweede deel lijkt alles licht en vloeiend. In het derde biedt
Schubert ons een van zijn meest geïnspireerde liederen met een van zijn mooiste melodieën. Het vierde voert ons terug naar de waterwerken van een sprookjespark. De Impromptus, D 935, werden gepubliceerd na Schuberts dood. Het eerste is een groot rapsodisch gedicht waarin de expressie tot in de diepste krochten van de Schubertiaanse ziel reikt. De tweede laat zien hoe
Schubert erin slaagt om hoog te rijzen met eenvoudig materiaal. De derde impromptu is een serie variaties op Rosamunde, een van de beroemdste thema's van de componist. Het vierde is een razendsnel scherzando, een vrij en grillig stuk dat deze schijf ideaal afsluit.
