Huw Watkins' liederencyclus Echo, gecomponeerd voor sopraan Ruby Hughes en in 2017 in première gegaan in Carnegie Hall, staat centraal in dit kunstig gemaakte recital. Met teksten van vijf verschillende dichters is de cyclus een werk waarin melancholie centraal staat - over vergankelijkheid, herinnering en in het laatste lied een verdoofde kreet van onvoorstelbaar verlies. Als zodanig doordringt het het hele programma en voegt het een nieuwe en onverwachte diepte toe aan wat voorafgaat en volgt.
Een ander onderdeel van het recital is het idee hoe componisten door de eeuwen heen elkaar in hun muziek liefdevol hebben aangesproken en weerspiegeld - vaak op de meest genuanceerde en onbewuste manier. Bachs soloklavierwerken vangen iets van een gevoel van tijdloosheid, of beter gezegd, inspireren een emotionele band die de tijd overstijgt. Een soortgelijke affiniteit lijkt aanwezig te zijn in Brittens volksliedbewerkingen en zijn realisaties van Bachs Geistliche Lieder, evenals in de Purcell realisaties van
Thomas Adès en Tippett. Een ander soort echo wordt gecreëerd door de opname van Brittens versie van Dafydd y Garreg Wen (David of the White Rock) - een knipoog naar het gedeelde Welshe erfgoed van de vertolkers. Ter afsluiting van de cd resoneren drie liederen van hedendaagse Britse componisten die zowel Watkins als Hughes bewonderen ook met de voorgaande werken, waardoor de cirkel van het programma rond is.
