Na hun opwindende interpretaties van
Haydn, Beethoven en
Schubert buigt het Chiaroscuro Quartet zich nu over Mozarts Pruisische kwartetten, zijn laatste composities voor deze formatie. Deze kwartetten werden geschreven voor Friedrich Wilhelm II, koning van Pruisen en amateur-cellist, en geven dat instrument een ongewoon prominente rol. Het eerste van de drie werd vrij snel gecomponeerd, in juni 1789, maar de volgende twee werden pas het jaar daarop voltooid, en uiteindelijk liep Mozarts plan voor een set van zes op niets uit.
Het schrijven van kwartetten was nooit een gemakkelijke zaak voor
Mozart. Je zou echter nauwelijks vermoeden dat de Pruisische kwartetten het product waren van 'uitputtende arbeid' (zijn eigen woorden), zo betoverend eenvoudig is hun afwerking. Nr. 21 in D groot valt op als een van de meest melodieuze kamercomposities uit Mozarts volwassen periode, met iets van de sensuele mediterrane warmte van de kort daarna gecomponeerde opera Così fan tutte. Ook nr. 22 in Bes-groot benadrukt het belang van melodie en geeft de 'koninklijke' cello enkele prachtige solo's. Wat nr. 23 in F-groot betreft, is het verleidelijk om in Mozarts latere werken een melancholische, herfstige kwaliteit te horen, maar er is geen gevoel van afscheid in dit laatste strijkkwartet: de geest van
Haydn is overal aanwezig, vooral in de finale met zijn aan de Hongaarse folklore ontleende effecten.
