Michael Collins en Stephen Hough, oude vrienden en regelmatige kamermuziekpartners, brengen hun gecombineerde muzikale inzichten en expertise in Johannes Brahms' sonates voor klarinet en piano. Samen met het trio voor klarinet, cello en piano en het klarinetkwintet behoren de sonates tot de meest gekoesterde werken in het repertoire van het instrument - maar het is deels aan geluk te danken dat we ze überhaupt hebben. Toen Brahms in 1891 de klarinettist Richard Mühlfeld, eerste klarinettist van het hoforkest van Meiningen, hoorde, had hij al aangekondigd dat hij met pensioen zou gaan. Hij was echter verrukt over Mühlfelds spel en de vocale kwaliteiten daarvan, en maakte een 'comeback': in de daaropvolgende paar jaar componeerde hij alle vier zijn klarinetwerken, speciaal geschreven voor Mühlfeld, wiens geest inderdaad lijkt door te klinken in de twee sonates - we horen een ongewoon zonnige en lyrische Brahms, met veel gelegenheid om voor beide instrumenten te zingen. Toen de sonates werden gepubliceerd, verschenen ze met alternatieve altvioolpartijen ter vervanging van de klarinet, en al snel werden ook door de componist voorbereide vioolversies uitgebracht. Voor het openingswerk op deze schijf heeft
Michael Collins dan ook een voorbeeld genomen aan Brahms, door diens Vioolsonate nr. 2, een ander laat werk, te bewerken. De hoeveelheid benodigde aanpassing is gering: veel van de vioolschriften passen goed bij de klarinet, en de sonate heeft veel van de liedachtige kwaliteit van de twee 'echte' klarinetsonates gemeen.
