Na hun veelgeprezen albums met
Schubert (BIS-2597),
Mozart en Birchall (BIS-2647), werken voor klarinettrio (BIS-2535) en, meer recentelijk, Beethoven en Berwald (BIS-2707), richten de Wigmore Soloists nu hun aandacht op Engelse kamermuziekwerken uit de twintigste eeuw die, hoewel ze zich onttrekken aan enkele modernistische tendensen van het continent, zowel diep persoonlijk als uitmuntend geschreven zijn en de specifieke kleuren van elk van de instrumenten benadrukken. Het Octet van
Howard Ferguson, een
direct en innemend werk, was het eerste van zijn werken dat de aandacht trok. Fergusons vaardigheid wordt op briljante wijze gedemonstreerd in dit tonaal ambigue werk, dat zijn instrumentatie ontleent aan Schuberts beroemde Octet. Het belangrijkste kenmerk van Sir Arthur Bliss' Klarinetkwintet, net als die van
Mozart en Brahms met dezelfde instrumentale bezetting, is de intense, openlijk emotionele lyriek, maar de zonnige, extraverte aspecten van Bliss' karakter zegevieren uiteindelijk in de briljant energieke finale. Robin Holloway's Serenade in C voor octet is het meest recente werk op deze schijf en bevat ook de instrumentatie van Schuberts Octet, dat de componist erkent als model. Weinig hedendaagse componisten vertonen zo'n scherp gevoel voor humor als Holloway, die hier 'een liefdevolle draai wilde geven aan tonale gewoonten en clichés uit de lichte muziek, helemaal van Biedermeier Wenen tot Southend Pier'.
