De Tsjech Bohuslav Martinů en de Fin Einojuhani Rautavaara lijken misschien niet veel gemeen te hebben, maar beiden hebben zich een houding aangemeten die vrij is van muzikaal puritanisme, waarbij ze voortdurend nieuwe inspiratiebronnen vonden die ze zonder taboes verkenden.
Rautavaara verklaarde de heterogeniteit van zijn muzikale taal door de jaren heen door te stellen dat hij als Fin 'tussen Oost en West staat, tussen de toendra en Europa, tussen het lutherse en het orthodoxe geloof'. Zijn Pianoconcert nr. 3, dat in 1999 in première ging, heeft zich weten te voegen bij de kleine groep laat twintigste-eeuwse concerti die nu op het repertoire staan. De ondertitel, 'Gift of Dreams', lijkt het karakter van de muziek in de eerste twee delen perfect te beschrijven, voor een finale die een meer gedreven, angstige manier tentoonspreidt.
Eclectisch, productief en in staat om in alle genres te componeren, is Bohuslav Martinů niettemin een componist die moeilijk in een hokje te plaatsen is en het woord dat het beste bij zijn muziek lijkt te passen is 'kosmopolitisch'. Het Pianoconcert nr. 3 heeft veel kenmerken gemeen met het romantische concerto en doet denken aan Brahms en
Stravinsky. Als weerspiegeling van de tragische gebeurtenissen in Praag ten tijde van de compositie eindigt het concerto in een macabere dans en lijkt het een uitdagend, bijna oorlogszuchtig gebaar.
