Sergej Rachmaninov was een van de voortreffelijkste pianisten van de twintigste eeuw, maar het grote corpus van zuiver orkestrale muziek dat hij componeerde is niet minder een uitdrukking van zijn muzikale karakter. Zijn grote kracht was dat hij erin slaagde een visie die hij al heel vroeg in zijn leven had ontdekt, intact te houden. Deze tijdgenoot van Schönberg, Scriabin, Ravel en Ives trok zich niets aan van muzikale modes en had niet de wens een pionier te zijn. In plaats daarvan verfijnde en verdiepte hij over een periode van een halve eeuw een taal die op natuurlijke wijze voortkwam uit zijn laat-negentiende-eeuwse Russische achtergrond. Met deze
boxset van vier cd's presenteren het Singapore Symphony Orchestra en Lan Shui een uitgebreide verzameling van Rachmaninovs muziek voor orkest - van het Scherzo in D minor, zijn eerste overgeleverde stuk voor orkest, voltooid net voor zijn vijftiende verjaardag, tot de canonieke werken: de Symfonieën en de Symfonische Dansen.De opnamen werden gemaakt tussen 2008 en 2015, waarbij de drie symfonieën (eerder uitgebracht op afzonderlijke schijfjes) op de website Pizzicato werden omschreven als 'eine formidabele Gesamteinspielung'. Maar er is veel meer in Rachmaninovs orkestmuziek dan alleen de symfonieën, en deze box biedt de luisteraar de gelegenheid om Rachmaninovs fascinatie voor zigeunerthema's te verkennen (in de fragmenten uit de opera Aleko en Capriccio bohémien), evenals zijn levenslange preoccupatie met de dood, in de vorm van de vier noten van het Dies irae plainchant motief. Dit is steeds weer te horen in Rachmaninovs muziek, tot in zijn allerlaatste werk, de Symfonische Dansen, waar, helemaal aan het eind van de derde en laatste dans, dit symbool van de dood definitief wordt begraven.
