Johann Wilhelm Wilms, geboren in de buurt van Keulen, slechts twee jaar na en zo'n zestig km verwijderd van Beethoven, was ooit een muzikale kracht om rekening mee te houden. In Amsterdam, waar hij vanaf zijn 19e woonde, werd zijn muziek op een gegeven moment zelfs vaker uitgevoerd dan die van Beethoven, en zijn orkestwerken werden gespeeld in muzikale centra als Leipzig. Naast kamermuziek en solosonates componeerde Wilms verscheidene symfonieën en soloconcerten (voor fluit, hobo, klarinet, fagot en cello) en pianoconcerten voor eigen gebruik, waarvan er vijf werden gepubliceerd tussen 1799 en 1820. (Twee andere zijn verloren gegaan.) Hij trad ook regelmatig op als solist in concerti van andere componisten.
Maar al tijdens zijn leven begon Wilms zich terug te trekken uit het publieke oog, hetzij door tegenslagen in zijn privé-leven, hetzij omdat hij gedesillusioneerd was over de oppervlakkige smaak van het Amsterdamse publiek. Bij zijn dood in 1847 werd hij vrijwel uitsluitend herinnerd als de componist van het toenmalige volkslied. Ter gelegenheid van de 250e geboortedag van Wilms heeft Ronald Brautigam de vijf nog bestaande pianoconcerten van 'de Nederlandse Beethoven' bewerkt en presenteert hij hier de eerste drie, terwijl de nrs 4 en 5 in een tweede deel zullen volgen. Net als bij een aantal eerdere, veelgeprezen uitgaven, wordt hij bijgestaan door de Kölner Akademie en
Michael Alexander Willens.
