Na een bezoek aan Wagner in Bayreuth in 1873 droeg Anton Bruckner zijn meest recente symfonie, nr. 3 in D-minor, op aan 'de onbereikbare wereldberoemde edele meester van poëzie en muziek', en zou hij het werk later zijn 'Wagner-symfonie' noemen. Van Bruckners symfonieën is dit de symfonie met de meest gecompliceerde ontstaansgeschiedenis: de eerste versie werd gevolgd door substantiële revisies en er bestaan nog twee versies van, uit 1877/78 en 1888/89. De eerste versie werd nooit uitgevoerd tijdens Bruckners leven - in feite ging er meer dan een eeuw voorbij voordat het werk te horen was in de vorm die Wagner als eerste kende en 'een meesterwerk' noemde. Dit is de versie die
Thomas Dausgaard heeft gekozen om uit te voeren, als vervolg op hun opname van de Zesde Symfonie van de componist, die in Fanfare werd geprezen voor het feit dat het 'alle pracht en tederheid van Bruckner heeft zonder enige overbodige bagage'. Dausgaard legt de reden voor zijn keuze als volgt uit: 'De oorspronkelijke versie staat als een monoliet (...) wat je meemaakt is muzikaal zo sterk, slingerend tussen tijdloosheid en gedrevenheid, wanhoop en extase, goddelijk licht en hels vuur, dat ik het gevoel heb dat je je uiteindelijk moet laten gaan en je erdoor gewonnen moet laten geven.'
